Op 23 April 2006 is er een einde gekomen aan het leven van Richard Michael Rossi. Hij overleed in het ziekenhuis van de gevangenis in Florence, Arizona, waar hij vrijdag 21 april onverwacht werd opgenomen.

Richard werd geboren in New York in 1947. Aan drugs verslaafd vermoordde hij in 1983 een man aan wie hij een gestolen typemachine probeerde te verkopen. Hij kreeg de doodstraf. Hij heeft altijd betreurd wat er op die fatale dag gebeurd is. Gedurende de lange jaren op death row is Richard Rossi erin geslaagd niet ten onder te gaan aan zelfbeklag. Hij heeft zijn belangstelling voor de buitenwereld behouden, had veel correspondentiecontacten, schreef artikelen, publiceerde een boek over het leven in de dodencel dat in verschillende vertalingen in diverse landen is uitgekomen. Hij bleef strijdbaar. Hoewel zijn lichaam gevangen was, was zijn geest vrij. Het gevangenissysteem heeft hem niet kunnen breken. Wel werd zijn gezondheid steeds slechter. Richard, 22 jaar in afzondering vastgehouden achter beton en tralies in een cel zonder daglicht, opgesloten in een lichaam dat steeds meer dienst weigerde, die Richard is gestorven. Een executie is hem bespaard gebleven. De dood, die onverwachts kwam, maakte een einde aan zijn dubbele gevangenschap.

Hoezeer Richard contact met zijn vrienden op prijs stelde blijkt uit onderstaand citaat:

"Ik leef voor de brieven met nieuws van mijn vrienden. Zij zijn voor mij `mijn familie' geworden. Zij geven me houvast en verbinden me met de werkelijkheid buiten de gevangenis. Zij vormen zeker de reden om in leven te blijven op het moment dat er niet veel anders meer overblijft. Hoewel haat en pijn altijd zullen bestaan, heb ik ervaren dat er een tegengif is, namelijk de betrokkenheid en liefde die op een magische manier door de gevangenismuren naar binnenkomt in de vorm van brieven. Zij brengen een medicijn binnen dat sterker is dan het vergif dat haat heet. Jullie die mij schrijven hebben mij hoop en kracht gegeven. Jullie hebben mij de waarde van echte vriendsap en menselijkheid geleerd. Het is niet de lengte van het leven die er toe doet, maar meer de geestelijke rijkdom en de kwaliteit van het leven. Dank zij jullie, mijn vrienden, weet ik dat ik de moeite waard ben en waarde heb als menselijk individu."

Wat blijft is de herinnering aan een mens die meer was dan die ene daad die hem in de dodencel bracht. Moge de vrijheid waarnaar hij zo verlangde nu zijn deel zijn. Rust in vrede, Richie.

Else Bougie
April 2006


Indien je je medeleven wil betuigen, dan kun je een email sturen aan condolences@richie-rossi.nl
De emails zullen gestuurd worden aan de executeur-testamentair .

 

 


Last modified: April 24, 2006